کامپاندهای پلیمری به دلیل ترکیب بهینه ویژگی های پلیمرها با مواد دیگر، نقش کلیدی در توسعه مواد سبک، مقاوم و کارآمد در بسیاری از صنایع بازی میکنند. پیشرفتهای جدید در فناوری نانو و مهندسی سطح، به گسترش دامنه کاربردها و بهبود عملکرد این ترکیب ها ادامه میدهد.
تاریخچه
دهه 1900: اولین پلیمرهای مصنوعی (نیلوفرین، سلولوز مصنوعی) تولید شدند، اما ترکیب آنها با مواد دیگر به صورت جدی آغاز نشد.
دهه 1940-1950: با پیشرفت فناوری ریختهگری پلاستیک و نیاز به مواد سبک ولی مقاوم، ترکیب پلیمرهای تقویتی (مانند شیشه یا کربن) مطرح شد.
دهه 1960-1970: رشد صنایع هوافضا و خودروسازی، مطالعات گستردهای برروی کامپاندهای شیشه-پلیمری (GRP) و فایبر-پلیمری (FRP) انجام شد.
دهه 1980-امروزه: پیشرفتهای نانو-مواد (نانوپارتیکلها، نانوتیوبهای کربن) باعث تولید کامپاندهای نانو-پلیمر شد که ویژگیهای فوقالعادهای مانند مقاومت بالا در برابر حرارت و رسانایی الکتریکی دارند.
